هفت جا نفس خویش را حقیر دیدم :

نخست: هنگامی که به پستی تن می داد تا بلندی یابد.

دوم: آنگاه که در برابر از پا افتادگان می پرید.

سوم: آنگاه که میان آسانی و دشواری مختار شد و آسانی را برگزید.

چهارم:آنگه که مرتکب گناهی شد و با یادآوری اینکه دیگران نیز همچون او دست

به گناه می زنند، خود را دلداری داد.

پنجم: آنگاه که از ناچاری، تحمیل شده ای را پذیرفت و شکیبایی اش را ناشی

 از توانایی دانست.

ششم: آنگاه که زشتی چهراه ای را نکوهش کرد، حال آنکه یکی از نقاب های

خودش بود.

هفتم: آنگاه که آوای ثنا سر داد و آن را فضیلت پنداشت.

جبران خلیل جبران