نه بسته ام به کس دل ، نه بسته کس به من دل 

                                                          چو تخته پاره بر موج ، رها رها رها من

مدتی بود دوست داشتم به آرشیو وبلاگم سری بزنم

آخه از شهریور هشتاد و سه، کم ، زیاد ، هر روز ، هر هفته ...

خلاصه هی اومدم تو این دنیای دیجیتالی و مجازی، هی رفتم

شاید بشه گفت عمری، پاش گذاشتم اگه باور کنیم وقت طلاست 

 تا بلاخره امروز این فرصت پیش اومد

ولی خیلی متاسف شدم خیلی از کامنتها رو که میخوندم و به وبلاگشون سر میزدم

 میدیدم حداقل دو سه سالی هست که صاحبش رهاش کرده

 خیلی دلم گرفت خیلی...

و تو این بهار زیبا و دیدنی پائیز وبلاگهای زیادی رو دیدم

 شاید هم زمستونشون رو...

 نمیدونم چرا اینقدر دلم تنگ شد و حالم گرفته شد

اونم برا آدمهایی که نه دیدمشون و نه میشناسمشون

فقط یه زمانی شاید چند یا چندین بار اومدن و کامنتی گذاشتن و رفتن

واقعا رسم این دنیاست فراموشی... یا بهتر بگم خاموشی

خیلی از دوستایی که اینجا باهاشون دوست شدم و با بعضیا ساعتها چت کردیم

ولی حالا اصلا نمیدونم  کجان حتی آی دیشون هم بسته شده

و چقدر دلم براشون تنگ شده وقتی یادشون می افتم

جالبه با دوستی تو فیس بوک آشنا شدم، به وبلاگم که اومد منو شناخت و آدرس

وبلاگ قدیمشو داد وبلاگی که اسم قشنگش رو هیچ وقت فراموش نمیکنم ...

کلی به کوچیکی این دنیا فکر کردم و به شانس خوبم

البته در کنار این بی وفایی ها و فراموشی ها دو سه تا از دوستها هم برام موندن

که خدا رو شکر باهاشون در ارتباطم

البته اگه زمونه اونا رو هم ازم نگیره...